กลอนน้อยใจน่าสนใจ

ก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ รักเธอ
จะเอาอะไรไปสู้กับคนเลิศเลอที่ เธอรัก

เริ่มแรกรักกันเหมือน "น้ำตาล"
ทุกอย่างหวานกันไปหมด
พอนานไป "ล ลิง" หายก็สลด
คงเหลือแต่หยด "น้ำตา"

รักคงยังไม่พอ
ความรัก
เหมือนดอกไม้ที่ไร้สี
เป็นน้ำตาลที่ไม่มี รสหวาน
หรือรักมันจืด เมื่อผ่านล่วงกาล
ความมันหวาน จึงถูกเจือจางไป

คนที่คบกันมาสบตาก็รู้แล้ว
เธอไม่เหลือวี่แววอย่างคนเคยรักกัน
เมื่อคนบางคนที่ทิ้งเธอไปในครั้งนั้น
เขาจะกลับเข้ามา จะหมดเวลาของเรา

ในที่ ที่มีแต่ ความเงียบ
ใช่ว่าจะมี ความเหงา เสมอไป
เพราะในที่ ที่มี คนมากมาย
ก็มี ความเหงา ได้ เช่นกัน

ทำไม…
คนดีหายากนัก?
เพราะคนส่วนมากพยายามหา
แต่ไม่ได้พยายามที่จะเป็น

เรายังเหมือนเดิมอยู่นะ
แต่รู้สึกว่าเธอนั้นเปลี่ยนไปมาก
ไม่เหมือนวันแรกที่เรารู้จัก
ความเป็นเพื่อนความรักคงจืดจาง

ไม่เป็นไร ถ้าเทอไม่ลืมใครบางคน
เธอคงมีเหตุผลส่วนตัว ชั้นเข้าใจ
ความทรงจำเก่าๆ หากเทออยากเก็บไว้
ก็เก็บเอาไว้ ถ้าเทอนั้นรู้สึกดี

น้อยใจใช่มันน้อยใจ
เธอรู้บ้างไหมหัวใจมันปวดร้าว
เธอแคร์แต่เขา..จนลืมเรื่องราวของ"เรา"
เธอลืมไปรึเปล่า...ใครแฟนเธอ?