กลอนรักสั้นๆน่าสนใจ

รักที่ม่ะต้องทน
คือ
รักคนที่เขารักเรา

อยากให้เธอรับรู้เอาไว้ว่า
แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
ระยะทางระหว่างเราจะห่างเพียงใด
แต่ในใจรักที่ให้ยังคงเดิม

เวลาร้อนมันก็ร้อน
เวลาหนาวมันก็หนาว
ส่วนเวลาเหงาให้คิดถึงเรานะ

เกลียดตัวเองยิ่งนัก
แค่เข้าไปทักก็ไม่กล้า
เลยแต่งกลอนบทนี้ขึ้นมา
แทนคำบอกว่าห่วงใย

กาลเวลาผ่านไปไม่สิ้นสุด
ไม่เคยหยุดอยู่กับ ณ ตรงไหน
แต่ความรักอาจหยุดลง ณ จุดใด
เหมือนที่ฉันหยุดใจไว้ที่เธอ

บนท้องฟ้ามีดวงดาว
ในเมืองลาวมีข้าวเหนียว
ในกระทะมีไข่เจียว
ใจดวงเดียวมีให้เธอ

ฝากดูแลความรู้สึกกัน
เวลาไม่มีฉันไม่อยู่ใกล้
ฝากให้เธอเก็บความห่วงใย
เอาใจใส่มันบ้างเมื่อห่างกัน

เพียงความคิดถึง
แค่อยากให้รู้ซึ้งและเข้าใจ
ถ้าไม่รัก ก็คงไม่หวั่นไหว
ถ้าไม่ห่วงใย ก็คงไม่คิดถึง

ไม่ว่าเขาหรือใครไม่สำคัญ
เพราะใจฉันรักมั่นไม่หวั่นไหว
มีเพียงเธอรักเพียงเธอจนหมดใจ
จะร้อยเขาพันใครไม่สำคัญ