คํากลอนสอนใจน่าสนใจ

คนที่รู้จักจุดหมายปลายทางของตนเอง
คือคนที่เดินทางไปได้ไกลที่สุด

อันรสปากหากหวานก็หวานเด็ด
บรเพ็ดก็ไท่ทากเท่าปากขม
มีดว่าคมก็ไม่คมเท่าปากคม
รสหวานขมคมไม่มากเหมือนปากคนฯ

แม้นเราริษยากันและกัน
ไม่ช้าพลันก็จะพากันฉิบหาย
ระวังการยุยงส่งร้าย
นั่นแหละเครื่องทำลายสามัคคีฯ

ปัญหามีไว้ให้แก้
ไม่ได้มีไว้ให้กลุ้ม

เมื่อยามรักน้ำผักก็ว่าหวาน
ครั้นเนิ่นนานน้ำอ้อนก็กร่อยขม
เหมือนคำพาลหวานนักมักเป็นลม
แต่เขาชมกันว่าดีนี่กระไร
บรเพ็ดนั้นเป็นยารักษาโรค
แต่ความโลภเขาว่าขมหาชมไม่
เหมือนคนซื่อพูดจาประสาใจ
ไม่มีใครชมปากมิอยากยินฯ

อันว่าความกรุณาปราณี
จะมีใครบังคับก็หาไม่
หลังมาเองเหมือนสายฝนอันชื่นใจ
จากฟากฟ้าสุราลัยสู่แดนดินฯ

ความสบาย ฆ่าคนตาย มาก็มาก
ความลำบาก สร้างคนมา ก็มากหลาย
ทนลำบาก จะต้องถึง ซึ่งสบาย
อาจถึงตาย ถ้าหลงไหล สบายเกิน 

ประดับกายด้วยความดี
มีราศีกว่าประดับเพชร

สูบบุหรี่ ปอดหาย ตายผ่อนส่ง
ดื่มเหล้าลง ตับแข็ง แรงหดหาย
กินยาบ้า สมองฝ่อ รอความตาย
แต่ทำไม คนจึงทำ หมาขำคน