กลอนอกหักน่าสนใจ

คนที่ สวมเขา ให้เรา
คือคนที่เราเคย สวมกอด
คนที่ทำให้เรา ตาบอด
คือคนที่เราคิดตลอดว่า ไว้ใจ

เคยไหม หอบใจไปหาตั่งไกล
แต่กลับหอบน้ำตากลับที่เดิม แทบไม่ทัน

ไม่ได้กลัวการจากลา
แต่กลัวการกลับมาแล้ว
ไม่เหมือนเดิม

สิ่งเดียวที่ เธอ ไม่เคยเปลี่ยน
คือ ยังไม่รู้จัก คำว่า พอ
สิ่งเดียวที่ ฉัน ไม่เคยเปลี่ยน
ก็คือ เฝ้ารอ ไม่รู้จักจำ

ถามว่าเจ็บ มากไหม ได้รับรู้
อยากจะกู่ ก้องฟ่า ว่าห่วงหา
วันสุดท้าย คล้ายเป็น เช่นเหน็บชา
ทั่วกายา เย็นเฉียบ เปรียบคนตาย

บางที ก็เหมือนจะ มีค่า
เเต่บางเวลาก็เหมือน ไม่มีตัวตน
เเละบางคน ก็เหมือน ไม่มีหัวใจ

คนที่เรา หึง คนที่เรา คิดถึง คนที่เรา โทรหา
คนที่เรา ให้เวลา คนที่เรา แคร์ คนที่เรา ดูแล
ทำไมวันที่เรา รู้สึกแย่ๆ เค้าถึงไม่แคร์ กันบ้างเลย

วันวานไม่อาจย้อนคืนมา
ส่วนน้ำตาก็ไม่เคยเลือนหายไป
ชีวิตก็ยังดำเนินต่อไป
ที่เปลี่ยนไปแค่ ไม่มีเธอ

ฝนปรอยปรายคล้ายคนที่หม่นช้ำ
เหมือนความจำซ้ำจางเริ่มห่างหาย
ท่ามกลางฝนหล่นรินผินปรอยปราย
กับน้ำตาไหลพรายป้ายแก้มนวล