กลอนอกหักน่าสนใจ

เคยไหม หอบใจไปหาตั่งไกล
แต่กลับหอบน้ำตากลับที่เดิม แทบไม่ทัน

คนที่ สวมเขา ให้เรา
คือคนที่เราเคย สวมกอด
คนที่ทำให้เรา ตาบอด
คือคนที่เราคิดตลอดว่า ไว้ใจ

ดีใจที่ได้รู้จัก แต่อย่าให้บอกว่ารักเลยได้ไหม
ยังอยากให้เวลากับหัวใจ เพราะเธออาจไม่ใช่
เป็นเพียงใครสักคนที่ผ่านเข้ามา

ฝนปรอยปรายคล้ายคนที่หม่นช้ำ
เหมือนความจำซ้ำจางเริ่มห่างหาย
ท่ามกลางฝนหล่นรินผินปรอยปราย
กับน้ำตาไหลพรายป้ายแก้มนวล

อันความคิด จิตหมอง ครองความเศร้า
เป็นเพราะเรา เหงาหรือ คือลอยเลื่อน
ใจล่องลม ซมซาน ผ่านวันเดือน
ค่อยไหลเคลื่อน เอื้อนเอ่ย เผยเจ็บจัง

ลา เป็นสัญลักษณ์ ของความโง่
เพราะฉะนั้น เลิกลา คือ เลิกโง่

ขุดคำหวานหว่านล้อมจอมเล่ห์จิต
หยอดยาพิษอาบซึ่งน้ำผึ้งหวาน
หลอกล่อดื่มหลงกินจนสิ้นทาน
คอยถึงกาลเพียงพอขอลาไกล

หมอนข้าง
ถึงมันจะ กอด เราคืนไม่ได้
เเต่มันจะ ไม่ทิ้ง เราไปเเน่นอน

หมดสิ้นแล้ว หัวใจนี้ พลีสิ้นสุด
ดั่งประดุจ ดอกกุหลาบ ที่ไร้หนาม
หมดสิ้นแล้ว เจิดจรัส ของความงาม
ให้เนิ่นนาน กาลผ่าน วันวานเลือน