กลอนอกหักน่าสนใจ

มองหน้าต่างอ้างว้างอยู่กลางอก
เหมือนนกผกผินรวงจากห้วงฟ้า
ความรักเศร้าเหงาใจต้องจำลา
กับความจำโหยหาต้องลาเลือน

ถามว่าเจ็บ มากไหม ได้รับรู้
อยากจะกู่ ก้องฟ่า ว่าห่วงหา
วันสุดท้าย คล้ายเป็น เช่นเหน็บชา
ทั่วกายา เย็นเฉียบ เปรียบคนตาย

หมดแรงยังพอก้าวต่อไป
แต่หมดใจก้าวต่อไปไม่เป็น

เหนื่อย กับคำว่า รอ
ท้อ กับคำว่า เหงา
เจ็บ กับคำว่า เรา
ปวดร้าว กับคำว่า ลืม

ทั้งน้ำตาที่รินไหลเกือบจะหมด
ทุกๆหยดล้วนมาจากความรู้สึก
เจ็บแล้วไม่ว่ารักเธออยู่ลึกๆ
แต่ก็รู้สึกเหมือนว่าเธออยู่ไกลเหลือเกิน

เวลาทำให้เรา กลายเป็นคนรัก
แล้วเวลาก็มักทำให้เรา กลายเป็นคนอื่น

บางเบอร์ในมือถือ
ไม่มีทาง ที่จะโทรหา
แต่มีค่าทาง ความรู้สึก
เกินกว่าจะลบทิ้ง 

แผลที่ผ่าน นานมา ผวาหวั่น
ทุกสิ่งนั้น ฝันเอย ที่เคยหวัง
เพิ่มรอยแยก แตกดับ กับภินท์พัง
จึงมานั่ง รั้งรอ ท้อสุดใจ

สิ่งที่ทรมาน กว่าการเฝ้ารอโทรศัพท์
คือ การจับโทรศัพท์ขึ้นมา
แต่ตัอง บังคับหัวใจตัวเองว่า อย่าโทรไป