กลอนอกหักน่าสนใจ

กลั้นน้ำตา ทั้งที่อยากร้องไห้แทบขาดใจ
ยอมให้เขาจากไป ทั้งที่ใจยังโหยหา
บอกว่าไม่รู้สึกอะไร ทั้งที่คิดถึงตลอดเวลา
แกล้งทำเป็นเฉยชา ทั้งที่ตลอดมาไม่เคยลืม

มองหน้าต่างอ้างว้างอยู่กลางอก
เหมือนนกผกผินรวงจากห้วงฟ้า
ความรักเศร้าเหงาใจต้องจำลา
กับความจำโหยหาต้องลาเลือน

ความรักที่มีให้เธอ
คือการเดินทาง
เริ่มต้นทุกอย่างได้ตลอดไป
และไม่เคยมีที่สิ้นสุด

สิ่งเดียวที่ เธอ ไม่เคยเปลี่ยน
คือ ยังไม่รู้จัก คำว่า พอ
สิ่งเดียวที่ ฉัน ไม่เคยเปลี่ยน
ก็คือ เฝ้ารอ ไม่รู้จักจำ

เพียงเธอยิ้มมาให้สักนิด
ฉันอาจมีสิทธิ์จะใกล้ชิด
แต่นี้เธอมองมาแล้วผ่านไป
จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้จักกัน

ที่เห็นว่า นิ่งๆ
ที่จริง น้ำตาไหล
ไม่ใช่บ่อน้ำตาตื้นเกินไป
แต่เพราะ ใจ มันเจ็บเกินทน

ความรักบางครั้งก็เหมือนกีฬา
ต่อให้เราฝืนทดเวลาบาดเจ็บอีกกี่ครั้ง
มันก็ยังหมดเวลา 

กว่าจะรู้จัก กว่าจะรักกัน
ตั้งแสนล้านนาที ตั้งกี่ร้อยวัน
แต่ตอนจบ เลิกคบกัน
ใช้เวลานิดเดียวเท่านั้น ช่างน่าเสียดาย

คนเราจะคบกัน มันไม่ได้อยู่ที่ว่า
จะไปด้วยกันได้หรือเปล่า
แต่ มันอยู่ที่ว่า เราสองคน
พร้อมที่จะเข้าใจกัน ในวันที่มีปัญหาหรือเปล่า