กลอนอกหักน่าสนใจ

ต่างยื้อยุดฉุดดึงให้ถึงจุด
ท้ายที่สุดหยุด จบหามีไม่
หากเลือกทางสายกลางต่างเดินไป
คงจะไม่มีบ่วงไว้ถ่วงตน

เคยไหม หอบใจไปหาตั่งไกล
แต่กลับหอบน้ำตากลับที่เดิม แทบไม่ทัน

ฝนเปาะแปะแหมะหยดรดดวงหน้า
กับน้ำตาลาลงตรงแก้มหวน
ความทรงจำช้ำช้ำคงเรรวน
กับเสียงครวญสายฝนที่หล่นมา

เลือกที่จะยิ้ม
ให้เราดูมีค่า ทั้งที่รู้ว่าเสียใจ
ดีกว่า ร้องไห้ เพื่อเรียกร้อง
ความเห็นใจ ให้เขาเวทนา

สิ่งที่ทำร้ายเราที่สุด
ไม่ใช่คนที่เปลี่ยนไป
แต่เป็นตัวเราเอง
ที่ไม่เข้าใจการเปลี่ยนแปลง

ณ คืนนี้ ปีก่อน หลอนจนคลั่ง
ตกภวังค์ เวลา คราเลยล่วง
ยังจดจำ คำเอ่ย เผยทั้งปวง
คงทักท้วง ดวงแด แต่ห่างตา

รักแรกคือ สบตา
รักต่อมาคือ ยิ้มให้
รักแท้คือหัวใจ
รักมากไป คือ น้ำตา

สิ่งเดียวที่ เธอ ไม่เคยเปลี่ยน
คือ ยังไม่รู้จัก คำว่า พอ
สิ่งเดียวที่ ฉัน ไม่เคยเปลี่ยน
ก็คือ เฝ้ารอ ไม่รู้จักจำ

ไม่ต้องเสียดาย
แค่เวลา ที่คบมา
เพราะถ้าทนคบต่อไป
ก็มีแต่ น้ำตา และความเสียใจ