กลอนอกหักน่าสนใจ

หนึ่งปีผ่าน กาลเคลื่อน เลื่อนลอยลับ
ใจยังจับ ความเหงา เศร้าหม่นหมอง
ภาพความหลัง เคยมี พี่ประคอง
รักเราสอง ฝังลึก ผนึกทรวง

รอยแผลรัก ยากนัก จะหดหาย
แผลมันกลาย ฝังลึก นึกผลักไส
แต่แผลเป็น นี้หนอ ละอ่อนใจ
หยั่งรากไว้ ลงฝัง ขังจิตตรม

เก็บความทรงจำนี้ไว้
เก็บไว้ในใจที่อ่อนหวาน
เก็บไว้เก็บไว้นานเท่านาน
เก็บไว้ตลอดกาลตลอดไป

แผลที่ผ่าน นานมา ผวาหวั่น
ทุกสิ่งนั้น ฝันเอย ที่เคยหวัง
เพิ่มรอยแยก แตกดับ กับภินท์พัง
จึงมานั่ง รั้งรอ ท้อสุดใจ

คนเราจะคบกัน มันไม่ได้อยู่ที่ว่า
จะไปด้วยกันได้หรือเปล่า
แต่ มันอยู่ที่ว่า เราสองคน
พร้อมที่จะเข้าใจกัน ในวันที่มีปัญหาหรือเปล่า

หมดสิ้นแล้ว หัวใจนี้ พลีสิ้นสุด
ดั่งประดุจ ดอกกุหลาบ ที่ไร้หนาม
หมดสิ้นแล้ว เจิดจรัส ของความงาม
ให้เนิ่นนาน กาลผ่าน วันวานเลือน

อดทนกับ ความเหงา รุมเร้าจิต
ใจย้อนคิด หวนชวน ทวนความหลัง
เก็บเอาเรื่อง ร้าย-ร้าย เข้าประดัง
อยากให้ใจ มันพัง จนยับเยิน

น่าจะแน่ใจตัวเองเสียก่อน
แล้วค่อยมาทำอ่อนโยนอ่อนหวาน
คำพูดของเธอเคลือบด้วยน้ำตาล
แท้เป็นคำหวานที่อาบด้วยยาพิษของเธอ

บางครั้ง โลกก็แคบ เกินกว่าจะมีใคร
แต่บางคราวโลกก็กว้างใหญ่
เกินกว่าที่จะอยู่คนเดียว