กลอนอกหักน่าสนใจ

รักแท้ ไม่ได้แพ้ ระยะทาง
แต่แพ้คน ใจกว้าง
ที่โทษ ระยะทาง
แล้วทำมาเป็นอ้าง ว่าห่างกัน

เจ็บกว่ารักที่จากไป คือหัวใจยังจำ
เจ็บกว่าการถูกทิ้ง คือยังรักเค้าอยู่
เจ็บกว่าการถูกหลอก คือการที่ยังให้อภัย

ถามว่าเจ็บ มากไหม ได้รับรู้
อยากจะกู่ ก้องฟ่า ว่าห่วงหา
วันสุดท้าย คล้ายเป็น เช่นเหน็บชา
ทั่วกายา เย็นเฉียบ เปรียบคนตาย

คนจะไปยังไง ก็ต้านไม่ไหว
คนจะไปเหนี่ยวรั้งยังไง ก็ยั้งไม่อยู่
คนจะไปอ้อนวอนยังไง เขาก็คงไม่รับรู้
คนจะไปเหตุผลเดียวที่ให้เขาอยู่ เขาก็คงไม่รับรู้ ไม่สนใจ

เป็นคนดี เกินไปใครๆ ก็ไม่รัก
แต่พอเลว ขั้นเทพสักพัก คนรักเพียบ

ฝนปรอยปรายคล้ายคนที่หม่นช้ำ
เหมือนความจำซ้ำจางเริ่มห่างหาย
ท่ามกลางฝนหล่นรินผินปรอยปราย
กับน้ำตาไหลพรายป้ายแก้มนวล

เพราะรักมาก เจ็บมาก ฝากรอยช้ำ
ตราตรึงนำ ลงลึก ดั่งเหวห้วง
ไม่มีแล้ว ที่ร้าย กว่าคำลวง
คอยตามทวง ทุกคืนค่ำ อยู่ร่ำไป

อย่าหยุดที่ใครสักคน
เพียงเพื่อจะพักจงหยุดที่จะรัก
เพราะ รักเขาหมดหัวใจ 

เธอเหมือนรุ้งที่ริมฟ้า
งดงามแต่แสนไกล
อยากได้อยู่เคียงใกล้
เพียงคิดที่จะไปก็สลายลง